Szembek, Krzysztof Antoni

Portret użytkownika hlebek

Krzysztof Antoni SzembekKrzysztof Antoni Szembek, h. Własnego (Szembek). Urodził się 25 marca 1667r. we wsi Szczepanowo na Kujawach. Był synem Franciszka Szembeka. Początkowo pobierał nauki w domu, później studiował na Akademii Krakowskiej, a następnie w Rzymie. Tam zgłębiał teologię, prawo i historię. Po powrocie do kraju został w 1692r. wyświęcony na kapłana. Był kanonikiem kilku kapituł. Wkrótce po święceniach biskup kujawski Stanisław Dąmbski dał mu kanonię kujawską. Po rezygnacji swego krewnego, Ludwika Szembeka otrzymał po nim godność kanonika przemyskiego (1699). W 1703 biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski dał mu kanonię warmińską, zaś Stanisław Szembek zostawszy prymasem, nadał Krzysztofowi kanonię gnieźnieńską. Chociaż od 1710r., był biskupem inflanckim (sakrę biskupią przyjął w 1711r.), w marcu 1711 został kanonikiem warszawskim a nieco później otrzymał prezentę królewską na prepozyta kapituły warmińskiej. Oprócz kanonii otrzymał również opactwa. Z nadania Augusta II w 1708 został opatem komendatoryjnym benedyktynów w Mogilnie, a od 1739 był opatem komendataryjnym benedyktynów tynieckich, które to opactwo to zwyczajowo oddawano prymasom (zob. niżej).

W latach 1713-1714 posłował do Wiednia w celu zażegnania wojny z Turcją. Miał także starać się o rękę arcyksiężniczki dla królewicza Fryderyka Augusta (przyszłego Augusta III), pytać o sumy neapolitańskie (ponieważ Karol VI Habsburg przejął Królestwo Neapolu) i interweniować w sprawie polskich klasztorów na Śląsku.  Jednak jedynym sukcesem osiągniętym wówczas przez Szembeka była interwencja posła austriackiego w Turcji w sprawach polskich. Mimo tych niepowodzeń w latach późniejszych odbył z ramienia Augusta II szereg misji dyplomatycznych i był jednym z najgorliwszych popleczników katolicyzmu w walce z różnowierstwem.

Dwa lata po powrocie z Austrii, 15 lutego 1716 otrzymał nominację królewską na biskupstwo poznańskie. Wybór kapituły nastąpił 16 marca tegoż roku, a ingres odbył 29 sierpnia 1717. Już 30 października 1719 przeniósł się na biskupstwo kujawskie. Od 1726r. do 1729r. dzierżawił Trzciankę i Białą od swego bratanka Antoniego Szembeka, ówczesnego właściciela tych posiadłości. W oficjalnych listach kierowanych do Gniezna tytułował się biskupem kujawskim dóbr Biały y Trzcionki cum attinentibus possesorem. Być może za jego sprawą ciążące na owych kluczach obciążenia na rzecz kapituły gnieźnieńskiej zostały przeniesione na Nową Wieś. Po 1729r. brak śladów angażowania biskupa w sprawy obu miejscowości. W 1736 został Szembek odznaczony Orderem Orła Białego, a w 1739 otrzymał arcybiskupstwo gnieźnieńskie i tytuł prymasa Polski. Zmarł w Łowiczu 6 lipca 1748r.

Witrynę napędza Drupal, system zarządzania treścią o publicznie dostępnym kodzie źródłowym

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer